Soms gebeuren er onwaarschijnlijke dingen in ons leven. Niemand zal bijvoorbeeld kunnen of willen geloven op wat voor onnozele manier Teun Strikwerda z’n gekke bijnaam kreeg.
Omdat Juf Mooibroek van de eerste en tweede klas met haar worstvingertjes slecht met krijtjes om kon gaan, had ik voor haar een bordtekening gemaakt.
Een biefstuk is gewoonlijk
afkomstig van een koe.
Als men een biefstuk pijn doet,
dan zegt de biefstuk: “Boe!”
Doch als een biefstuk hinnikt
bij onverwachte pijn,
dan zal er hoogstwaarschijnlijk
iets niet in orde zijn.
Wie weet van een aantal basis-ingredienten een heerlijk kerstverhaal te bereiden? Degene die het meest originele, emotionele, dramatische of leuke kerstverhaal schrijft ontvangt een mooie prijs.
Eens per jaar wordt deze vriende- lijke oude meneer met veel omhaal een onzer havens binnengehaald. Jong en oud, een ieder is toch min of meer gespannen. De kleintjes hopen weer dat hun schoentjes goed gevuld worden en de ouderen zijn het aangeleerde respect niet kwijt.
Met veel bombarie wordt hij en z’n voltallige personeel verwelkomd. De media smullen er van.
Het is niet zo dat ik met die vraag ’s morgens uit bed rol, maar toch; een idee is al handig.
Na het ochtendritueel van douchen en optutten, verwen ik mijzelf eerst met een lekker bakkie.
De werkdag neemt aanvang.
Nu is het erg prettig dat ik mijn dagen min of meer kan invullen. Vandaag eerst aan de slag met onze site, KookJij, een goede start vind ik.
Aagt Morsebel nam kleine Piet
In kost en als het kind, des middags aangezeten,
Haar soms zijn walging merken liet:
De vieze bijsmaak van haar knoeisel werd geweten
Aan kaarsvet, roet, noch snuif; ’t was
Altoos: “Lekkertand,
Vanmorgen is er een lief mailtje van Anna. Eigenlijk een mysterieus stukje tekst als de context ontbreekt. Ha meneer Cor 😉 Alles ok? Hoe vond je het stukkie van mijn tante! Graag wil ik er weer wat van jou op zetten. Heb je nog iets in voorraad? We zijn weer met leuke dingen bezig, het gaat snel, maar leuk! Leg het wel uit bij een bakkie.
De redactie van Kookjij heeft mij gevraagd op gezette en ongezette tijden een kleine bijdrage te leveren aan een groot programma. In eerste instantie denk je dan aan een stoofpot met paksoi of een ander exotisch gerecht.
Niets is minder waar.
Het betreft een literaire bijdrage al of niet op hoog niveau.
Een gedichtje, een versje, een motto.
‘De beschuit wordt ook kleiner. Ze beknibbelen overal op.’
Mijn zoon moppert. Hij eet een minikrentenbol. Het ding past precies in de palm van zijn hand. De buurtsuper hier verkoopt alleen kleine bollen of heel grote die je met beide handen beet moet pakken. Dat zint hem niet.
Elk voorjaar trekken wij er op los als gekken,
wij willen de vrouwtjes o zo graag ontdekken.
Met een blik oneindig zijn we druk in de weer,
letten daarbij niet goed op het andere verkeer.
We liggen vast op koers, niemand houdt ons tegen,
We zitten heus niet om een goed gesprek verlegen.
Geen meter of geen stap doen wij op zij:
dat moeten anderen maar doen, niet wij!
