Het Verhaal van Arie de Onderduiker
Het was in de laatste weken voor de Bevrijding. Dolle Dinsdag was geweest. Naast het huis zat ik aardappels te schillen. Een werkje dat ik wel graag deed. Op straat spelen durfde ik niet. Regelmatig vlogen Spitfires, Hurricanes en Mosquito’s laag boven de bomen langs de weg. Die vliegtuigen schoten soms op alles wat er bewoog.
Deze aprildagen zo halverwege een maand waarin de lente nog maar niet op gang kan komen lijken me bij uitstek geschikt om u kennis te laten maken met de Paashaas van mijn oudste dochter. Zij fabriceerde dit klei – kunststukje in de 20e eeuw toen zij een jaar of acht, negen was.
Dit gebeurde natuurlijk op de lagere school want scholen besteden royaal aandacht aan het Paasfeest.
Een wentelteefje is een sneetje brood
Ze geeft zich open en ze geeft zich bloot
Als wentelteefje kom je uit de koekenpan
Een hap, een snap , een slok dat was het dan.
Een kort bestaan van brood en eiergeel
dan wordt geluk je niet zo gauw teveel
Als wentelteefje leef je bij de gratie
van een grote consumentennatie
Voor zover ik weet is mij met Valentijn
nooit iets overkomen, heb ik geen heup
gebroken, heeft niemand mij anoniem
haar liefde aangezegd; maar ik van mijn
kant, toegegeven, ben ook altijd inactief
gebleven
Het was komkommertijd. Suzanne met de mooie ogen vond de druiven maar zuur. Nee ze was niet wat aangebrand. Ze kookte meer van woede. Zo zout had ze het nog nooit gegeten. Out of the blue was haar Egbert de kluts kwijt,verruilde hij zijn kaviaar en kabeljauw voor een spiering en was het gras groener aan de overkant. Hij vertrok hij hutje mutje en liet haar met de gebakken peren laten zitten voor zo’n groen blaadje, zo’n stronk Cichorium endivia ofwel andijvie.
Vandaag maak ik het konijnenhok schoon; dat is goed om frustraties kwijt te raken. Ben ik een konijnfan! Nee!Aan het eind van de zomervakantie kreeg ik van mijn Amsterdamse dochter twee van die knaagdieren. Die wou ik natuurlijk helemaal niet.
‘Ik heb al een konijn,’ zei ik. Dat argument maakte geen indruk.
Vijf december naderde. Van Putten, het Hoofd van de school had ’t druk met Sinterklaas. Oudercommissieleden waren actief van cadeautjes. In mijn klas hingen Harm en Roelof slinÂgers op, dat was manÂnenwerk zo hoog op een ladder; de meisjes versierÂden de stoel van de Sint. Boer WesterÂhuis werd Sinterklaas, hij was ’t ieder jaar.
Ik ben Cor Uitham. In alle vrije tijd die nu er is, schrijf ik gedichten en allerlei prozawerk, waaronder columns, verder tal van korte verhalen uit mijn vroege jeugd en geschiedenissen die zich afspelen op de Lagere- en Middelbare school.Ach ja; en koken doe ik vaak zelf; niet van boosheid ,maar omdat ik het nou eenmaal wel leuk vind. In het bakken van pannenkoeken bijvoorbeeld ben ik niet onverdienstelijk.
Daar is hij dan. Jaspers eerste column. Een hoop ik voor de lezer vermakelijke, inspirerende en vooral ook lekkere column. Geschreven door een kok, ikzelf, met een eigen kook filosofie en kijk op eten. Waarschijnlijk in sommige dingen niet erg origineel, want ja ik kook ook graag met verse biologische en eerlijke seizoensproducten. Eén ding heb ik wel, en dat is een enorme berg passie voor koken.
