De blaadjes vallen. De dagen worden snel korter. Van het minder wordende daglicht schijnen sommige mensen depressief te worden. Gelukkig heb ik daar over het algemeen geen last van, hoewel ik wel een voorkeur heb voor het lange licht in de zomer. In de afgelopen week kreeg ik zoveel slecht nieuws dat ik mij serieus heb afgevraagd of dat misschien toch met het vallen van de blaadjes te maken kon hebben.
Nou, en een mooie week was het hoor! Dat kon natuurlijk ook niet missen: heerlijk gezelschap, heerlijk weer, heerlijk eten en heel bijzondere ontmoetingen. Met veel mooie, maar ook met verdrietige momenten.
De ontmoeting met de ernstig zieke Nancy was heel bijzonder. In Griekenland zijn twee soorten ziekenhuizen.
Nou, gezien het weer mis je op het ogenblik niet veel. Motorrijden is op dit moment echt geen lolletje lijkt me. Net zomin als paardrijden overigens, hoewel dat volgens mij toch minder risicovol is bij slecht weer. Als de paden erg blubberig zijn, kun je gewoon alleen maar rustig aan. En wat dan een prettige bijkomstigheid is, is dat een bospad geen snelweg is, je kunt dus net zo kalm aan als je maar wilt.
De rooie brommer en Amsterdam. Grappig dat jij daarbij aan appeltaart moet denken. Alsof een ritje Amsterdam gekoppeld is aan een appeltaart. Voor mij is dat weer anders. Als ik aan Amsterdam denk associeer ik dat altijd als eerste met een broodje shoarma.
Ik denk dat het ongeveer 1977 moet zijn geweest toen ik met mijn maatje Paul in zijn oude lelijke eend naar Amsterdam reed. Paul werkte bij club Privé als boekhouder en ik had hem zijn kop gek gezeurd om mij daar eens mee naar toe te nemen.
Tja, dat rode monstertje.
Maarre, Nic, 80 km per uur? Lijkt je dat niet een beetje overdreven?
Je bent nog een detail vergeten over onze spectaculaire trip naar Amsterdam.
Eenmaal op weg, ruilden we snel van plek, want ik wilde altijd graag achter het stuur op jouw scheurijzertje. Ik was nog geen zestien, maar wat kon ons dat schelen?
In die tijd deden we (bijna) alles wat verboden was en dat was er één van.
