Gisteren was ze op bezoek. En niet voor even, nee, bijna de ganse dag.
In het dagelijks leven kan ik goed met haar overweg, ik ken haar al zo lang als ik mij kan herinneren.
Ze is doorgaans een behulpzaam, opgewekt en empatisch persoon. Maar toen ik haar in die donkere, bruine ogen keek, zag ik het al. Dat belooft niet veel goeds.
Gelukkig beginnen de morfine-nevelen wat op te trekken. De halve meter medicijnen is nu gereduceerd tot wat pijnstillers en stimulatie middeltjes voor de longen.
Dit waren toch wel zo ongeveer de meest bizarre feestdagen die ik ooit heb meegemaakt.
Bijzonder ook.
Tweede kerstdag met mijn lief en kinderen rondom mijn ziekenhuis bed; niet echt het meest ideale plaatje, maar daarom niet minder waardevol.
Een goed begin….
Zo, de kop is eraf. Een aantal van de vele verjaardagen in de familie in november en december zijn gevierd en de Sint is ook al weer vertrokken. Nu de kinderen volwassen zijn is aan die traditie een (hopelijk voorlopig) einde gekomen, waardoor 5 december tegenwoordig bijna geruisloos aan ons voorbijgaat. Dat is geen groot gemis, want aan festiviteiten hebben we geen gebrek, maar toch vind ik het een beetje jammer.
Terwijl jij met je bips tegen de kachel zal zitten, zit ik met m’n verwende gatje op ons balkon met zweet-pareltjes op mijn voorhoofd. Natuurlijk in het goede gezelschap van zwagerlief en een glaasje. Ik prefereer deze temperaturen toch echt boven het klimaat bij jullie, momenteel.
Wat een hilariteit om mijn nieuwe washokje!
Verbeeld jij je dat je als een eskimo het ijs in moet springen, mijn lief in Griekenland denkt dat we in een glazen hokje in de tuin staan. En hoewel hij eerst niet meer kon stoppen met lachen bij dat idee, vroeg hij toch voorzichtig in hoeverre we dan zichtbaar waren voor de buren.
Natuurlijk heb ik gehoor gegeven aan je oproep! Zoals je inmiddels weet heb ik twee van deze dotjes besteld en ook al ontvangen. Ze hoeven alleen maar even te wachten op een liefdevol onderkomen. Tot die tijd zal ik ze zelf vertroetelen.
Ik hoop dat er nog meer kookliefhebbers mee zullen doen aan deze actie.
Gek he, soms gebeuren er onverklaarbare dingen in een mensenleven. Heb jij dat nou ook wel eens?
Alsof je een seintje krijgt uit een onbekende wereld…
Zo werd ik laatst door mijn oudste dochter uitgenodigd op een avondje waar verschillende mensen bij elkaar kwamen om samen wat te kokkerellen. Daarbij kon je er handige spulletjes kopen voor in de keuken. Een stukje van de opbrengst van die avond ging naar een goed doel.
Het klussen is al behoorlijk gevorderd, al zijn er natuurlijk altijd nog heel wat afwerk-zaken. Maar voorlopig kan ze al behoorlijk genieten van haar paleisje.
Ik vond het heerlijk om te doen, al was de week erna wat minder.
Het lijf protesteerde op alle fronten.
Klussen, ja… ik moet zeggen, ik hou er niet van. Ik zou heel graag willen dat na een werkdag de dag klaar is.
Happie eten, bakkie koffie en dan kiezen of je tv wilt kijken, een boek lezen, de sociale banden onderhouden of gewoon lekker niks. Dat is mijn ultieme wens. Maar de werkelijkheid ziet er uiteraard anders uit.
