Ik ben mobielloos en dat is raar. Hij (of zij) is ter observatie opgenomen vanwege een fabrieksfout.
Natuurlijk ben ik niet onbereikbaar, alles is mogelijk. Via onze vaste telefoon, facetime, facebook, email en manlief heeft zijn mobiel. Maar eenmaal buiten wordt het anders.
Heel lang geleden hielden mijn vriend en ik wel van experimenteren. Twee experimenten toen hadden op de geur na niets met elkaar te maken. Experiment één betrof ons onderzoek naar de eigenschappen – wat kon je ermee? – van radio-onderdelen. We hadden een doos met elektronica onderdelen gekregen van een buurjongen die voor elektricien leerde. Daar zaten ook wat elco’s (elektrolytische condensator) tussen. Dat zijn buisvormige metalen onderdelen uit oude radio’s.
Mijn moeder maakte vroeger onvervalste kruudmoes. Alleen is vijftig jaar na dato niet uit te leggen wat je erin stopt. Wat zegt u? Gort, karnemelk, spek, rookworst en rozijnen! Meent u dat? Ajakkes… Dat kan toch niet lekker zijn? Dat is toch geen combinatie. Brrr…. Ik sla mijn beurt over, hoor.
Tja, er zijn wel meer dingen geen combinatie.
Lang geleden gingen we nog wel eens bosbessen plukken. Toen was dochterlief nog klein, wisten we mooie plekjes, zagen we er niet tegenop om een eind te fietsen en namen we brood mee. Eenmaal terug veranderde de keuken dan in een jamfabriek en hielp iedereen mee met als resultaat dat het berghok werd omgetoverd in een winkel vol jampotten bosbessenjam.
Kort geleden las ik een artikel over een dame die een ton had gewonnen in een loterij. Hoe fijn is dat? En dan maar bedenken hoe al die euro’s te gaan besteden. Een nieuwe auto was niet nodig, want die kreeg ze ook bij het winnend lot. Er gaat wel wat naar de belasting, maar dan blijft er toch een leuk centje over.
Op een middag, zo na twaalven, besloten we ergens in een vreemde stad tóch naar een McDonalds te gaan omdat we honger hadden en een gewoon restaurant ons niet lokte. Het is het gemak, dat ’t hem doet. Binnen raakten we verzeild in de vicieuze cirkel die bestaat uit bakken, verkopen, eten én glimlachend personeel, want dát moet.
Er is de vrouw die geen fruit lust, omdat het vroeger gevoelloos door nonnen in haar mond gepropt werd, omdat het zo gezond was en ook omdat ze moest luisteren. Nu een niet te vermijden trauma. Er is de man die bezorgd vraagt of er absoluut geen kaas in zijn broodje gezond zit. Anders gaat hij gegarandeerd over zijn nek. We mogen raden naar de tragedie erachter verborgen.
Ik lustte alleen geen erwtensoep.
Toen ik het stukje over de eiertikker op onze blog las, dacht ik: “waar ken ik dat van?” Ook ík kan niet voorbijgaan aan die leuke gadgets op kook- en keukengebied. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er zaken zijn aangeschaft die ik weinig of nooit gebruik. Gelukkig niet veel, maar toch…
Op de markt stond een prachtig opgetuigde kraam erg Zeeuws te zijn met twee frisse jongens en meiden in klederdracht die druk bezig waren de Zeeuwse specialiteit uit te delen aan iedereen die maar wilde. Mosselen, brrrr….. dacht ik met visioenen van slakachtige wezens, opgesloten in harde schelpen, die je dan in heet water stopt en dan…. Brrrr….
Het is weer zo ver! Oliebollenbakkend Nederland stroopt zijn mouwen!
Ook in huize Koudys zullen zich geuren verspreiden die horen bij oudjaarsdag. Voorheen verfoeide ik die baklucht in huis, die weken leek te blijven hangen. Manlief werd dan ook naar de schuur gestuurd om daar zijn bakritueel uit te voeren. Op één of andere manier heb ik me daar overheen weten te zetten en de bollen worden gewoon binnen gebakken.
