Een paar dagen geleden was ik alleen thuis de kerstboom aan het optuigen toen er een prachtige bal, die een huisje met verlichte ramen voorstelde, kapot viel op de grond. Ik herinnerde me dat we die al heel lang hadden en van oma en opa hadden gekregen. Toen ik beduusd naar de vloer keek, zag ik een kringeltje rook opstijgen en daarna kwam er een fee omhoog die een fonkelend toverstokje vasthield.
‘Omdat u me bevrijdt hebt, mag u een wens doen.’
Het lekkerste kopje koffie dat ik me herinner is van lang geleden toen m’n kuif nog donker glansde en lezen zonder bril kon. Ik moest m’n dienstplicht vervullen en kwam met een eindeloze colonne in Duitsland terecht waar deskundigen een plek hadden aangewezen waar we ons tegen de Russen konden verdedigen.
Er wordt gefluisterd dat de Sint niet koken kan
zo drinkt hij ook nooit koffie of een kopje thee.
Nee, zijn baard wordt nat het zit de arme man niet mee.
Staat er wat op het vuur dan vat de mijter vlam.
Zaterdagmiddag. Drukke winkelstraat. Colporteurs van De Trouw, de NRC. Ik loop ze voorbij want anders moet ik weer een heel verhaal aanhoren.
En wat is dat daarginds? Mijn vrouw heeft het ook al gezien. Een vagelijk bekende firma heeft weer iets nieuws. We komen langs een aardig meisje dat plastic zakjes uitdeelt. Muesli.
We zitten op een bank die rondom een boom loopt. Tussen bank en boom hebben struiken kans gezien de stam aan ons oog te onttrekken. Boven ons zorgt het imposante bladerdak voor schaduw. Tussen die struiken zie je wat mensen allemaal achteloos hebben weggegooid. Het is een heuse vuilnisbelt geworden.
Fruitvliegjes…..brrrr!
Iedereen kent ze wel. Het zijn van die vervelende kleine vliegjes die als een zwerm om je fruitschaal en rondom je afvalbak vliegen. Vooral in de zomermaanden zijn ze actief. De meeste mensen vinden ze onhygiënisch en irritant. Ze komen af op beschadigd (rottend) fruit en overige etensresten.
Hij leeft al tientallen jaren niet meer. Maar soms denk ik nog wel eens aan hem. Over zijn einde liepen toen de meningen uiteen. Slaappillen? Iets anders? Als snotneus hielden ze misschien de waarheid voor me verborgen. Hij stond op de drempel van de adolescentie. Was zomaar opgenomen in ons gezin, voor onbepaalde tijd. Ik bezag hem als een oudere broer.
Als jongen had ik altijd fantastische fantasieën waarvan ik volledig overtuigd was dat het kon. Ooit nam ik vriendje mee van school die ik beloofd had dat ik hem zou terugvliegen in mijn zelfgebouwde eendekker.
Zo was ik er ook van overtuigd dat wat koeien deden, van gras melk maken, een mens dat ook kon, alleen was nog nooit geprobeerd.
Ik ben Cor Snijders, 65, auteur van het inmiddels antiquarische ‘Een God van 37º Celsius’, en meer recenter de romans ‘Extrant’ en ‘Vox’ bij Free Musketeers alsook ‘Hokusai Bon’ en nu dus de bundel ‘Columns’ bij Fantastische Vertellingen alsmede een bonte verzameling korte verhalen in diverse bladen en bundels. En nu schrijf ik zo nu en dan een aan eten gerelateerde column voor KookJij.
