Jij dacht stiekum: het komt wel goed en ik? Ik wist zeker dat het goed zou komen. We zaten er helemaal klaar voor: eerst lekker barbecueën en dan voor de tv om te zien hoe onze Oranje jongens die Spanjaarden een poepie zouden laten ruiken. Maar niks hoor, geen poepie, geen lelijke gouden bokaal, geen vuurwerk na afloop van de wedstrijd, helemaal niks. Toch een beetje een kater aan het einde van het toernooi.
Wat een spanning, wat een sensatie!!
De wedstrijd van vorige week vrijdag hebben we met kromme tenen bekeken met ballen op tafel en na afloop hebben we gesmuld van een door mijzelf bereidde pastaschotel.
Hier nog even het recept voor je: Spaghettisaus à la Grietje.
En wat genieten we met zijn allen! En natuurlijk moest jij weer zonodig de pot uithalen, maar het is je met liefde gegund, vriendin.
Natuurlijk is het jou ook opgevallen. Voor een hele periode lijkt het leven te bestaan uit ballen. Voornamelijk voetballen. En wie had kunnen denken dat ook wij daar zoveel plezier aan zouden beleven. Normaal gesproken vind ik het een sport voor mannen die het kennelijk erg plezierig vinden om een bal zo hard op hun kop te laten stuiteren dat een normaal mens minimaal 2 weken bedrust nodig heeft om te herstellen van de opgelopen hersenschudding.
Na je verhaal gelezen te hebben over de P-gerechten, denk ik terug aan de tijd dat mijn koters ook wel eens een lelijk gezicht trokken na de vraag: “Wat eten we vandaag?”
Als het woord bloemkool of spruitjes viel wilde het gebeuren dat die lieve ape-snoetjes er heel anders uit gingen zien. Maar ach, ik was niet zo moeilijk en trok dan een blikje open naar hun believen.
Natuurlijk maak ik graag van je aanbod om te komen eten gebruik. Want koken is heel leuk, maar het is natuurlijk ook best heerlijk om het eens niet te hoeven doen. Pasta’s behoren tot mijn favoriete gerechten, dus zie ik erg uit naar je pastasausexperiment. Als je erg aandringt kom ik ze allemaal wel uitproberen, dat is geen enkel probleem. Ik lust uiteindelijk best wel veel. Nou ja…..meer dan mijn kinderen in ieder geval.
Na lekker genoten te hebben van zon, zee, sangria en heerlijk eten heb ik me naar gelachen om je verhaal.
Het zal je gebeuren dat je moet gaan betalen voor iets wat in een jaar tijd ongemerkt verdwenen is.
Ik zeg: prik maar een datum en dan gaan we weer fijn de bloemetjes buiten zetten.
Voor dat geld kun je toch veel leukere dingen bedenken, nietwaar?
Terwijl jij lekker je billen aan het barbequen bent op Tenerife, zitten wij hier in de kou. En alsof dat nog niet deprimerend genoeg is, leek het zelfs op dat er voor mij voorlopig ook geen salades niçoise of asperges meer op het menu zouden staan. Laat staan een boeuf stroganoff. Eigenlijk dacht ik dat er voorlopig helemaal niets meer op het menu zou staan.
Aan ons de eer om jullie wekelijks proberen te vermaken met schrijfsels.
Wij zijn twee hartsvriendinnen die al jaren lief en leed delen. Wij willen jullie daar graag deelgenoot van maken.
Even voorstellen dan maar, ik ben Anna, moeder van twee heerlijke kinderen en werkzaam voor Kookjij. Jullie zullen me beter gaan leren kennen als de verhalen op KookJij voorbij gaan komen.
Al is honger en oorlog
llang geen deel van ons bestaan
weten wij en onze kinderen niet
Zelfs niet uit overlevering
hoe armoede voelt.
En leven wij gewoon
in onze wereld van overvloed
merkbewust en meer is goed
met gesust geweten….
Helemaal eens kan ik het daarmee niet zijn. De lucht schoner, dat wel. Maar seks vies?
De gezinnen waren behoorlijk groot in de jaren zestig. Ons gezin bestaat uit zeven personen. Mijn ouders, vier broers en ik dus, het kleine zusje.
De maaltijden in mijn jonge jaren waren niet bepaald een culinair hoogstandje, al was er wel voldoende voor eenieder. Breed hadden we het niet. Zoet beleg door de week, in het weekeinde een plakje worst op brood.
