De redactie van Kookjij heeft mij gevraagd op gezette en ongezette tijden een kleine bijdrage te leveren aan een groot programma. In eerste instantie denk je dan aan een stoofpot met paksoi of een ander exotisch gerecht.
Niets is minder waar.
Het betreft een literaire bijdrage al of niet op hoog niveau.
Een gedichtje, een versje, een motto.
‘De beschuit wordt ook kleiner. Ze beknibbelen overal op.’
Mijn zoon moppert. Hij eet een minikrentenbol. Het ding past precies in de palm van zijn hand. De buurtsuper hier verkoopt alleen kleine bollen of heel grote die je met beide handen beet moet pakken. Dat zint hem niet.
Elk voorjaar trekken wij er op los als gekken,
wij willen de vrouwtjes o zo graag ontdekken.
Met een blik oneindig zijn we druk in de weer,
letten daarbij niet goed op het andere verkeer.
We liggen vast op koers, niemand houdt ons tegen,
We zitten heus niet om een goed gesprek verlegen.
Geen meter of geen stap doen wij op zij:
dat moeten anderen maar doen, niet wij!
Het Verhaal van Arie de Onderduiker
Het was in de laatste weken voor de Bevrijding. Dolle Dinsdag was geweest. Naast het huis zat ik aardappels te schillen. Een werkje dat ik wel graag deed. Op straat spelen durfde ik niet. Regelmatig vlogen Spitfires, Hurricanes en Mosquito’s laag boven de bomen langs de weg. Die vliegtuigen schoten soms op alles wat er bewoog.
Deze aprildagen zo halverwege een maand waarin de lente nog maar niet op gang kan komen lijken me bij uitstek geschikt om u kennis te laten maken met de Paashaas van mijn oudste dochter. Zij fabriceerde dit klei – kunststukje in de 20e eeuw toen zij een jaar of acht, negen was.
Dit gebeurde natuurlijk op de lagere school want scholen besteden royaal aandacht aan het Paasfeest.
Een wentelteefje is een sneetje brood
Ze geeft zich open en ze geeft zich bloot
Als wentelteefje kom je uit de koekenpan
Een hap, een snap , een slok dat was het dan.
Een kort bestaan van brood en eiergeel
dan wordt geluk je niet zo gauw teveel
Als wentelteefje leef je bij de gratie
van een grote consumentennatie
Het was komkommertijd. Suzanne met de mooie ogen vond de druiven maar zuur. Nee ze was niet wat aangebrand. Ze kookte meer van woede. Zo zout had ze het nog nooit gegeten. Out of the blue was haar Egbert de kluts kwijt,verruilde hij zijn kaviaar en kabeljauw voor een spiering en was het gras groener aan de overkant. Hij vertrok hij hutje mutje en liet haar met de gebakken peren laten zitten voor zo’n groen blaadje, zo’n stronk Cichorium endivia ofwel andijvie.
Vandaag maak ik het konijnenhok schoon; dat is goed om frustraties kwijt te raken. Ben ik een konijnfan! Nee!Aan het eind van de zomervakantie kreeg ik van mijn Amsterdamse dochter twee van die knaagdieren. Die wou ik natuurlijk helemaal niet.
‘Ik heb al een konijn,’ zei ik. Dat argument maakte geen indruk.
Vijf december naderde. Van Putten, het Hoofd van de school had ’t druk met Sinterklaas. Oudercommissieleden waren actief van cadeautjes. In mijn klas hingen Harm en Roelof slingers op, dat was mannenwerk zo hoog op een ladder; de meisjes versierden de stoel van de Sint. Boer Westerhuis werd Sinterklaas, hij was ’t ieder jaar.
