Eens per jaar wordt deze vriende- lijke oude meneer met veel omhaal een onzer havens binnengehaald. Jong en oud, een ieder is toch min of meer gespannen. De kleintjes hopen weer dat hun schoentjes goed gevuld worden en de ouderen zijn het aangeleerde respect niet kwijt.
Met veel bombarie wordt hij en z’n voltallige personeel verwelkomd. De media smullen er van.
Het is niet zo dat ik met die vraag ’s morgens uit bed rol, maar toch; een idee is al handig.
Na het ochtendritueel van douchen en optutten, verwen ik mijzelf eerst met een lekker bakkie.
De werkdag neemt aanvang.
Nu is het erg prettig dat ik mijn dagen min of meer kan invullen. Vandaag eerst aan de slag met onze site, KookJij, een goede start vind ik.
Aagt Morsebel nam kleine Piet
In kost en als het kind, des middags aangezeten,
Haar soms zijn walging merken liet:
De vieze bijsmaak van haar knoeisel werd geweten
Aan kaarsvet, roet, noch snuif; ’t was
Altoos: “Lekkertand,
Vanmorgen is er een lief mailtje van Anna. Eigenlijk een mysterieus stukje tekst als de context ontbreekt. Ha meneer Cor 😉 Alles ok? Hoe vond je het stukkie van mijn tante! Graag wil ik er weer wat van jou op zetten. Heb je nog iets in voorraad? We zijn weer met leuke dingen bezig, het gaat snel, maar leuk! Leg het wel uit bij een bakkie.
De redactie van Kookjij heeft mij gevraagd op gezette en ongezette tijden een kleine bijdrage te leveren aan een groot programma. In eerste instantie denk je dan aan een stoofpot met paksoi of een ander exotisch gerecht.
Niets is minder waar.
Het betreft een literaire bijdrage al of niet op hoog niveau.
Een gedichtje, een versje, een motto.
‘De beschuit wordt ook kleiner. Ze beknibbelen overal op.’
Mijn zoon moppert. Hij eet een minikrentenbol. Het ding past precies in de palm van zijn hand. De buurtsuper hier verkoopt alleen kleine bollen of heel grote die je met beide handen beet moet pakken. Dat zint hem niet.
Elk voorjaar trekken wij er op los als gekken,
wij willen de vrouwtjes o zo graag ontdekken.
Met een blik oneindig zijn we druk in de weer,
letten daarbij niet goed op het andere verkeer.
We liggen vast op koers, niemand houdt ons tegen,
We zitten heus niet om een goed gesprek verlegen.
Geen meter of geen stap doen wij op zij:
dat moeten anderen maar doen, niet wij!
Het Verhaal van Arie de Onderduiker
Het was in de laatste weken voor de Bevrijding. Dolle Dinsdag was geweest. Naast het huis zat ik aardappels te schillen. Een werkje dat ik wel graag deed. Op straat spelen durfde ik niet. Regelmatig vlogen Spitfires, Hurricanes en Mosquito’s laag boven de bomen langs de weg. Die vliegtuigen schoten soms op alles wat er bewoog.
Deze aprildagen zo halverwege een maand waarin de lente nog maar niet op gang kan komen lijken me bij uitstek geschikt om u kennis te laten maken met de Paashaas van mijn oudste dochter. Zij fabriceerde dit klei – kunststukje in de 20e eeuw toen zij een jaar of acht, negen was.
Dit gebeurde natuurlijk op de lagere school want scholen besteden royaal aandacht aan het Paasfeest.
Een wentelteefje is een sneetje brood
Ze geeft zich open en ze geeft zich bloot
Als wentelteefje kom je uit de koekenpan
Een hap, een snap , een slok dat was het dan.
Een kort bestaan van brood en eiergeel
dan wordt geluk je niet zo gauw teveel
Als wentelteefje leef je bij de gratie
van een grote consumentennatie
