We hebben het weer gehad. Alle feestdagen zijn weer voorbij. Naast de Sint, Kerst en Oud en Nieuw worden de laatste twee maanden van het jaar in onze familie gekenmerkt door een reeks aan verjaardagen. Er lijkt dan ook geen einde te komen aan de stroom aangeboden heerlijkheden. Uiteraard probeer ik al die verleidingen zo veel mogelijk te weerstaan, maar nee zeggen is nooit mijn sterkste karaktereigenschap geweest.
Ja, mijn grootste afgang was vorige kerst. Had alles netjes gemaakt, je kent dat wel, mooi gedekte tafel, alles tip top in orde. Eten goed voorbereid dus er kon eigenlijk niks mis gaan. Ik moest nog even de laatste hand aan het vlees doen. De visite was inmiddels gearriveerd en voorzien van een hapje en een drankje. Tot zover ging alles op rolletjes…..
In tijd van druk, druk, druk,
om tijdig klaar te zitten,
opgedoft aan overvloedige tafel
waar wij elkaar het beste wensen,
zie ik in een moment van rust
de witbepoederde wereld
als een schilderij
dat zo oogverblindend schoon
sneeuwlicht naar binnen schijnt.
Ik denk dat we toch nog een keer af moeten spreken om te gaan kerstshoppen, want ons afgelopen shopmiddagje hebben we gewoon niets gescoord. Behalve dan de verf om mijn muren mee op te fleuren, maar dat had natuurlijk niets met kerst te maken. Dat kan beter en moet gewoon nog een keer over. En dan inclusief de erwtensoep, want die zat er vorige keer ook niet bij.
Je kent dat vast wel: je hebt familie of vrienden uitgenodigd en dit jaar zul je het mooiste, heerlijkste en meest verfijnde kerstdiner ooit op tafel zetten. Het hele huis in gezellige kerstsfeer en de tafel gedekt als in het meest exclusieve restaurant. Je zult eens even laten zien wat je kan! En dan gebeurt het: de oven zit van onder tot boven vol met de heerlijke vulling van de enorme kalkoen die daar in lag.
Ja hoor, de winter is nu echt begonnen. Als ik naar buiten kijk zie ik sneeuw en eerlijk gezegd: ik ben het alweer zat. Ik vind het prachtig, dat dan weer wel, maar zie het toch het liefst op een ansichtkaart. Vanuit mijn raam lijkt de wereld ook best op een ansichtkaart en als ik lekker binnen zit met een bakkie thee, kan ik er ook nog wel van genieten.
Na 14 uur (!) vertraging te hebben gehad, hebben we weer voet op de koude Nederlandse bodem gezet, brrrr….
Toch denk ik stiekum dat je een beetje jokt. Blubber op jouw landgoed is niet fijn! Voor hondenpootjes, ok. Maar wij, van het menselijk ras, hebben toch liever vaste grond onder de voeten.
Natuurlijk ben ik helemaal niet jaloers omdat je nu op een zonnig eiland zit. Helemaal niet want ik ben gek op regen. En op blubber. Blubber is lekker en gezond ook. Er zijn mensen die kapitalen over hebben voor een lekker modderbad.
Onze vrolijke herdershond Sheriff liep vanmorgen, zoals altijd, met me mee naar de stal om de paarden te voeren en buiten te zetten.
Tja, de herfst.
Het mooist van dit seizoen vind ik toch wel de bonte bladerpracht die nu op zijn hoogtepunt is.
Ook de paddestoelen die ik afgelopen tijd heb gezien, kunnen mij bekoren.
Maar zelf ben ik een toch wel een groot fan van het voorjaar en de zomer.
De mensen zien er dan ook weer een stuk blijer uit, lijkt het. Maar ik zal nog even geduld moeten hebben.
In onze verkeringstijd zou ik gaan koken voor mijn geliefde.
Bij de slager een runderlapje gekocht. Leek me spannend, want bij ons thuis aten we- behalve het wekelijkse zondagse soepvlees – alleen maar varkensvlees.
Dus lekker in de pan… maar het werd steeds kleiner, zwarter, harder…enfin niet te eten dus.
Je snapt, zeer teleurgesteld. Vooral omdat mijn aanstaande bij zijn hospita (een slagersdochter) dagelijks zeer verwend werd.
Zou je niet eens naar kookles?
