Slaap zacht lieve meid
Zwijgzaam lopen we tussen de bomen
En kijken droevig om ons heen
Hoe vaak zijn we hier niet gekomen
Maar voor het eerst, nu alleen.
We zijn dankbaar voor de tijd
Dat je bij ons hebt mogen zijn
Het onvermijdelijke afscheid
Verscheurt ons hart en doet zo’n pijn.
Na veertien jaar kwamen de zorgen
Je kon niet meer lopen, gaan of staan
Zodat we besloten op een morgen
Dat dit zo niet verder kon gaan.
We zullen altijd aan je denken
Je wijsheid, kracht en geduld
De warmte die je deed schenken
En waarmee je onze harten hebt gevuld
We zullen altijd van je blijven houden
dikke knuffels Elmo ,baasje en je vrouwtje
Derbyke 21/5/1997-18/6/2011
By: Derbyke

Categorie: Column, Verhalen en gedichten

Ik zag deze mooie meid weer voorbij komen. Ik weet dat jullie haar enorm missen…
Bewerken