In tijd van druk, druk, druk,
om tijdig klaar te zitten,
opgedoft aan overvloedige tafel
waar wij elkaar het beste wensen,
zie ik in een moment van rust
de witbepoederde wereld
als een schilderij
dat zo oogverblindend schoon
sneeuwlicht naar binnen schijnt.
Ik denk dat we toch nog een keer af moeten spreken om te gaan kerstshoppen, want ons afgelopen shopmiddagje hebben we gewoon niets gescoord. Behalve dan de verf om mijn muren mee op te fleuren, maar dat had natuurlijk niets met kerst te maken. Dat kan beter en moet gewoon nog een keer over. En dan inclusief de erwtensoep, want die zat er vorige keer ook niet bij.
Je kent dat vast wel: je hebt familie of vrienden uitgenodigd en dit jaar zul je het mooiste, heerlijkste en meest verfijnde kerstdiner ooit op tafel zetten. Het hele huis in gezellige kerstsfeer en de tafel gedekt als in het meest exclusieve restaurant. Je zult eens even laten zien wat je kan! En dan gebeurt het: de oven zit van onder tot boven vol met de heerlijke vulling van de enorme kalkoen die daar in lag.
De Sint is weer naar huis, maar wel zonder ons!
Na diverse smeekbedes gezonden te hebben naar onze Goedheiligman, heeft hij uiteindelijk toch besloten om ons thuis in de sneeuw te laten. “Ik kan geen uitzonderingen maken”, zo schreef hij mij.
Flauw, toch! Zo’n grote moeite leek het ons toch niet? Twee passagiers meer of minder, wat maakt dat nou uit?
Wel opperde de oude man dat wij toch het vliegtuig konden nemen? Nou ja!!
Ja hoor, de winter is nu echt begonnen. Als ik naar buiten kijk zie ik sneeuw en eerlijk gezegd: ik ben het alweer zat. Ik vind het prachtig, dat dan weer wel, maar zie het toch het liefst op een ansichtkaart. Vanuit mijn raam lijkt de wereld ook best op een ansichtkaart en als ik lekker binnen zit met een bakkie thee, kan ik er ook nog wel van genieten.
Na 14 uur (!) vertraging te hebben gehad, hebben we weer voet op de koude Nederlandse bodem gezet, brrrr….
Toch denk ik stiekum dat je een beetje jokt. Blubber op jouw landgoed is niet fijn! Voor hondenpootjes, ok. Maar wij, van het menselijk ras, hebben toch liever vaste grond onder de voeten.
Natuurlijk ben ik helemaal niet jaloers omdat je nu op een zonnig eiland zit. Helemaal niet want ik ben gek op regen. En op blubber. Blubber is lekker en gezond ook. Er zijn mensen die kapitalen over hebben voor een lekker modderbad.
Onze vrolijke herdershond Sheriff liep vanmorgen, zoals altijd, met me mee naar de stal om de paarden te voeren en buiten te zetten.
Tja, de herfst.
Het mooist van dit seizoen vind ik toch wel de bonte bladerpracht die nu op zijn hoogtepunt is.
Ook de paddestoelen die ik afgelopen tijd heb gezien, kunnen mij bekoren.
Maar zelf ben ik een toch wel een groot fan van het voorjaar en de zomer.
De mensen zien er dan ook weer een stuk blijer uit, lijkt het. Maar ik zal nog even geduld moeten hebben.
De blaadjes vallen. De dagen worden snel korter. Van het minder wordende daglicht schijnen sommige mensen depressief te worden. Gelukkig heb ik daar over het algemeen geen last van, hoewel ik wel een voorkeur heb voor het lange licht in de zomer. In de afgelopen week kreeg ik zoveel slecht nieuws dat ik mij serieus heb afgevraagd of dat misschien toch met het vallen van de blaadjes te maken kon hebben.
Heerlijk om iedere keer jullie column te lezen. De “avonturen” die langskomen.
De dingen die jullie delen…. Echt leuk om te lezen.
Door jullie verhalen loop ik al een tijd te denken om ook eens te reageren.
Zeker doordat ik heb gelezen over de actie voor Nancy, helaas heb ik tot nu toe nog niks kunnen regelen.
Anna, je weet wat ik bedoel. Ik hoop wel dat het nog gaat lukken.
