Na je verhaal gelezen te hebben over de P-gerechten, denk ik terug aan de tijd dat mijn koters ook wel eens een lelijk gezicht trokken na de vraag: “Wat eten we vandaag?”
Als het woord bloemkool of spruitjes viel wilde het gebeuren dat die lieve ape-snoetjes er heel anders uit gingen zien. Maar ach, ik was niet zo moeilijk en trok dan een blikje open naar hun believen.
Natuurlijk maak ik graag van je aanbod om te komen eten gebruik. Want koken is heel leuk, maar het is natuurlijk ook best heerlijk om het eens niet te hoeven doen. Pasta’s behoren tot mijn favoriete gerechten, dus zie ik erg uit naar je pastasausexperiment. Als je erg aandringt kom ik ze allemaal wel uitproberen, dat is geen enkel probleem. Ik lust uiteindelijk best wel veel. Nou ja…..meer dan mijn kinderen in ieder geval.
Na lekker genoten te hebben van zon, zee, sangria en heerlijk eten heb ik me naar gelachen om je verhaal.
Het zal je gebeuren dat je moet gaan betalen voor iets wat in een jaar tijd ongemerkt verdwenen is.
Ik zeg: prik maar een datum en dan gaan we weer fijn de bloemetjes buiten zetten.
Voor dat geld kun je toch veel leukere dingen bedenken, nietwaar?
Terwijl jij lekker je billen aan het barbequen bent op Tenerife, zitten wij hier in de kou. En alsof dat nog niet deprimerend genoeg is, leek het zelfs op dat er voor mij voorlopig ook geen salades niçoise of asperges meer op het menu zouden staan. Laat staan een boeuf stroganoff. Eigenlijk dacht ik dat er voorlopig helemaal niets meer op het menu zou staan.
Aan ons de eer om jullie wekelijks proberen te vermaken met schrijfsels.
Wij zijn twee hartsvriendinnen die al jaren lief en leed delen. Wij willen jullie daar graag deelgenoot van maken.
Even voorstellen dan maar, ik ben Anna, moeder van twee heerlijke kinderen en werkzaam voor Kookjij. Jullie zullen me beter gaan leren kennen als de verhalen op KookJij voorbij gaan komen.
Al is honger en oorlog
llang geen deel van ons bestaan
weten wij en onze kinderen niet
Zelfs niet uit overlevering
hoe armoede voelt.
En leven wij gewoon
in onze wereld van overvloed
merkbewust en meer is goed
met gesust geweten….
Helemaal eens kan ik het daarmee niet zijn. De lucht schoner, dat wel. Maar seks vies?
De gezinnen waren behoorlijk groot in de jaren zestig. Ons gezin bestaat uit zeven personen. Mijn ouders, vier broers en ik dus, het kleine zusje.
De maaltijden in mijn jonge jaren waren niet bepaald een culinair hoogstandje, al was er wel voldoende voor eenieder. Breed hadden we het niet. Zoet beleg door de week, in het weekeinde een plakje worst op brood.
Voor de zoveelste keer sta ik in de lift op weg naar kamer 324 in het ziekenhuis. Mijn beste vriend, mijn zwager verblijft daar tijdelijk.
Tegenover mij zie ik een vrouw met enorme wallen en een vermoeide uitstraling.
Die vrouw dat ben ik.
Veel te veel licht en een enorme spiegel confronteren me met dat feit. Voor zover de buitenkant.
Wat stuur ik jou voor Valentijn dit keer:
mijn hart of die kaart met rode rozen
waarvan je wie weet waar zult blozen
maar mogelijk leef je al lang niet meer.
Oké het is hier heus niet alle dagen feest
en het glas met beaujolais is wel bijna leeg
