Den Haag, Prinsjesdag, druk, druk druk. We zien de glazen koets voorbijkomen. Bij Nieuwspoort houdt een vermomde malloot met spandoek elke politicus aan met snedige opmerkingen. Het publiek geniet, lacht en blijft kijken. Maar het wordt later en later en een mens wil ook wel eens eten.
Ik kijk, sinds de kleurrijke uitspraken van de dames, heel anders tegen een ei aan.
“Eten moet geen gedoe zijn,” zeggen ze met droge ogen.
“Elke dag een ander éénpersoonsontbijt, lunch en diner maken”
Eénpersoons… ?
Italië, Garda. We lopen door een drukke, toeristische winkelstraat en zien overal de flessen Limoncello die ons uitnodigen eens een slok te nemen, wat hier en daar ook kan. We worden er verliefd op. We kopen een paar flessen. En die gaan mee terug naar Nederland. Daar lezen we ons verder in op het onderwerp via internet. Het is ook gewoon hier te koop. Gelukkig maar, want we hebben zo’n fles geprobeerd en dat was een heerlijke ervaring.
Wanneer je een steak gaat bakken, dien je deze eerst kort dicht te schroeien op hoog vuur. Vervolgens laat je de steak op lager vuur nog eventjes doorgaren. Maar hoe lang? Wij geven je tips voor de perfecte steak.
‘Waarom zie ik een groen aanrecht’, vroeg de Liefste.
Hij keek argwanend naar de zee van avocado’s, sperziebonen, courgettes en andere groene ellende.
‘Nouhou, ik ga gezonder koken’, zei ik.
‘En deze cavia-korrels…?’
‘Dat is quinoa. En dit zijn kikkererwten.’
‘Ehnn… wie gaat dit eten…?’
Zucht… ik voorzag alweer een gedolven onderspit.
‘Hallo schat, je bent mooi op tijd. Ik heb voor haar ook al thee gezet.’
Ik stap binnen en ik heb geen idee wie ‘haar’ is, maar daar kom ik zo wel achter.
Ze reddert er op los in de keuken. Allerlei heupverdikkende zoetsels op twee schoteltjes, koffie en thee.
Ik laat ‘r lekker en loop door de hal, waar een levensgrote spiegel hangt, naar de kamer.
Maar ‘haar’ zie ik niet.
Het heerlijke weer heeft even op zich laten wachten maar het is er: ultiem BBQ weer! Met vlees, vis, groente en een lekker verkoelend drankje is de barbecue nagenoeg compleet. Nagenoeg? Ja nagenoeg, wat dit dessert mag niet ontbreken tijdens de zomerse bbq.
Die voortdurende glunderende blik in de ogen van mijn ‘Albert Heijn’ vriend liet me de hele reis niet los. In Den Bosch begon ik wel een vermoeden te krijgen. We stapten uit, liepen een lange straat in en toen hield hij opeens halt bij een prachtig pand: ‘Jan de Groot, Bossche bollen,’ zei hij plechtig en daar gingen we binnen. Wat een rij mensen voor de balie!
