Gebakken Specht

Ik hoor je denken... hij maakt een grapje. Maar nee, niets is minder waar. Dit authentieke recept heb ik mij in mijn jonge kinderjaren al meester gemaakt, samen met mijn broer, Willem de Zwijger. Al in de vroege uurtjes, nog voor de dauw was opgetrokken, kropen wij, klompen aan de voeten en de blaaspijp in de hand, polder en rietland door, op zoek naar ons ontbijt. Zo heeft menig Hollands gevogelte al op jammerlijke wijze moeten dienen als maaltijd voor de Gebroeders de Zwijger. We deden ons tegoed aan rijgers, eksters, uitheemse papegaaien en pauwen, ontsnapte parkieten en op zijn tijd een uit de kluiten gewassen vlinder (dit recept volgt nog). Maar niets overtreft de gevederde eerste prijs des vaderlands: de bonte specht. Thuisgekomen begon moeders stilzwijgend de karkassen te ontleden, en smachtend stonden mijn broer en ik dan aan het aanrecht te wachten tot onze moeder ons de trofee aanrijkte: de lymfeklieren van de bonte specht. Voor wie hier nog geen ervaring mee heeft: het zijn de twee kleine, donkerrode kliertjes verscholen direct onder de vleugel, de oksel zo u wilt, van het diertje. De rest van het karkas was overbodig, en verdween in een gietijzeren pan waarin moeder een perpetuele stoofpot onderhield van, vermoedelijk, vooroorlogse ouderdom. Wij vraten er wekelijks uit, maar dit is bijzaak. De hoofdrol in dit recept is weggelegd voor de lymfeklier van de bonte specht, en hiervan maken wij een dessert waar je smaakpupillen van zullen shimmyen. Het moge duidelijk zijn dat er een flinke hoeveel spechten het loodje dienen te leggen om een enkel portie te maken. Denk aan een minimum van plusminus 2000 spechten.