Hallo, welkom op de pagina van mij; Zwalastino de Zwijger. Leuk dat je er bent! :)

Mijn broer (wijlen) Willem de Zwijger, en ik, waren twee grootste kookfanaten die je in wijde omstreken kon vinden. We zijn opgegroeid in het kleine landelijke dorpje Kinderhuig, waar voor twee jonge blonde knapen met het blos nog op de wangen bitter weinig vertier te vinden was. En zo vonden we spoedig ons welbehagen in het bereiden van de meest excentrieke gerechten, vaak zelfgefoerageerde vruchten en eigenhandig geschoten wild. Denk aan spechten en pauwen, zieke snoeken die we in braakliggende sloten vonden en lompe trage reigers die we vanuit het riet besprongen. We frituurden kikkerdril en knex, stof, sinanspril en rare stinkende gruiten. We voerden onze konijnen niks anders dan rotte spruiten, tot ze zo dik waren dat ze niet meer lopen konden, en de ganze dag giftige dampen uitruften, die walgelijke stinkruften bewaarden wij dan in erlenmeyers en distilleerden wij tot pekels en marinades waarin we dan knakworsten inweckten. We bakten met snot, tarrels, kevers, juffers en gelderse waterhoenders, noem maar op, niks was ons te gek. In hoge ere houd ik het motto van mijn overleden broer:
“Omnia quae Deus nobis dedit edulia sunt.” grof vertaald naar: "Alles wat God gegeven heeft is eetbaar", en naar da motto, leef ik nog iedere dag.