O, wat verlang ik naar de lente. Ik gun Nederland nog van harte die Elfstedentocht , maar daarna: weg met die kou! Ik ben er helemaal klaar mee. Klaar met paden gangbaar maken, klaar met het geglibber en waar ik al helemaal klaar mee ben is het drinkbaar houden van het water in de waterbakken van Maeyke. Jakkes!
Brrr.... ijs krabben, korte dagen en ook veel nattigheid!
Zou ik dan toch ook een tropenmens zijn? Zou zo maar kunnen.
De winter hoort erbij; maar het is niet echt mijn ding. Ik kijk al weer vol verlangen uit naar het voorjaar.
De tuin is in de war, net als ik. Krokussen bloeien, zelfs een iris heeft de kop al opgestoken en de tulpen hebben er ook al zin in.
Nou, jouw mannetje kan blij zijn hoor! Het vriest!
Ik weet best dat sommige mensen dat heerlijk vinden, voor mij betekent het vooral bevroren drinkbakken en nog vervelender: ruiten krabben. Getsie, ik heb er een broertje aan dood om met verkleumde handen en een krabbertje mijn autoruiten schoon te poetsen en vervolgens met zwaar beslagen ramen mijn pad af te rijden.
Langs deze weg wil ik je nogmaals een heel fijn, gezond en hoopvol 2012 wensen!!
Dat al je wensen maar uit mogen komen, klein en groot!
Ook wil ik al onze KookJij gebruikers en hun dierbaren een fantastisch 2012 toewensen!
We maken er weer een heerlijk jaar van, met veel leuke recepten en keukengenot!
Trouwens, over recepten gesproken, er zijn al leuke inzendingen binnengekomen op de prijsvraag!*
Heel bijzonder dat er van zo weinig ingrediënten zoveel culinaire gerechten gebrouwen worden!
Jouw man mag dan staan te popelen om zich op sneeuw en ijs te storten, een witte kerst wordt het zeker niet. Ik vind dat toch altijd een beetje jammer. Met kerst mag het best een beetje wit zijn. Liefst wel met begaanbare wegen, anders blijven we zitten met al dat ingeslagen voedsel waarmee we onze geliefden willen verwennen.
Ons kind is weer veilig thuis aangekomen. We hebben haar maandag bij nacht en ontij opgepikt van Schiphol. En wat zag ze er goed uit! Een heerlijk tintje en een blije lach om haar mond.
Ze heeft genoten!
Na de foto's te hebben gezien, zou je zo een enkeltje boeken en je koffers pakken. Zin in?
Die kinderen van ons hebben het zo slecht nog niet hoor. Ze doen immers veel spannender dingen als wij vroeger. Je zou je bijna afvragen of de aardbol gekrompen is, want het lijkt wel of de afstanden steeds maar korter worden. 15.000 kilometer zeg je? Dat was toch vroeger een bijna onoverkomelijk eind? Nu schieten ze gewoon in een paar dagen naar de nadere kant van de wereld, en niemand die het nog echt heel bijzonder vindt. Alleen maar leuk!
Ach ja, het is maar goed dat wij in zo'n beschaafd landje wonen.
Controles te over; al moet je jezelf ook goed in de gaten houden, natuurlijk.
Zo “liep” ik vorige week tegen een kwaaltje aan. Een vreselijk zere poot! Van nature ben ik geen piepert en heb een behoorlijk hoge pijngrens, maar dit was tè naar voor woorden.
Ik kon me nog nét met enig gestrompel voortbewegen, maar echt vaart zat er niet in.
Toch maar even bij de arts op bezoek gegaan.
Ach, de tietenkar….. hoe ouder we worden, hoe meer van dit soort vreemde ongemakken we moeten ondergaan. Gelukkig heb je het weer achter de rug en alles zit er nog aan, toch?
Tietenbus, uitstrijkjes, steeds vaker te repareren tanden en kiezen (ja hoor tandarts, doet u maar weer een kroontje..). Als je maar oud genoeg wordt, worden dit soort uitjes een vorm van dagbesteding. Misschien moeten we maar alvast een clubje oprichten, dan kunnen we gewoon daten in de wachtkamer. Gedeelde smart is halve smart toch?
