Je weet dat ik een kattenmevrouw ben.
Prachtig, die eigenzinnige creaturen. Ze doen van alles, vooral hetgeen waar jij niet op berekend bent. Soms luisteren ze, meestal niet.
Zo ook de kat van de buren.
Die is vorig jaar geadopteerd door de buren van twee huizen verderop. Alex heet hij.
Vindt dat de omgeving de zijne is en van niemand anders, een heerser dus.
Als je een ommetje maakt, gaat hij mee. Tuinieren is een grote hobby van 'm, denkt ook waarschijnlijk dat-ie een grote en vooral belangrijke bijdrage levert. Niets is minder waar.
Meneer komt eng dichtbij snoeischaren en meer van die gevaarlijke tuingereedschappen.
Je bent iedere keer weer blij als hij op vier pootjes de tuin uit huppelt.
Zo vindt hij de schuur ook geweldig interessant. Hij heeft er al meerdere malen in opgesloten gezeten, al dan niet vrijwillig.
Hij heeft al meerdere pogingen gewaagd om vriendjes te worden met onze bejaarde dame van twintig; Poes.
Dat kan hij dus vergeten; zij is absoluut niet gediend van zijn avances. Sterker nog; met haar kromme poten van de artrose laat ze hem alle hoeken van de tuin zien.
Gisteren heeft hij haar nog een veldmuisje aangeboden, maar nee hoor, ze doet niet aan Valentijn!
Dus vandaag besloot hij het over een andere boeg te gooien.
Hij moet gedacht hebben: er zal toch wel ìemand zijn die mijn liefde wil accepteren?
Ik was even gaan liggen vanwege een snijdende pijn in mijn rug en manlief profiteerde van het zonnetje en snoeide dat het een lieve lust was.
Ik moet even zijn weggedommeld en werd wakker..........
En jawel hoor, met Alex in mijn armen!
Nu ben ik er geen voorstander van dat poezen zich in mijn bed bevinden, maar dit was toch wel aandoenlijk.
Ik heb hem vriendelijk verzocht om hier geen gewoonte van te maken en het poezenbeest de deur gewezen.
Hij keek mij aan en leek te denken: “ik bedoelde er niets mee, hoor!”

Kattenmevrouw of niet; er zijn grenzen!

Tot zaterdag! De boodschappen al in huis voor Tajine van kip, appels en pruimen?

Knuf,

An,

Anna Koudys