Ouder worden, het is soms raar.
Of toch niet; het is al zo oud als de weg naar Rome.
Toen ik nog een kind was, wilde ik niets liever. In mijn ogen waren mijn broers al stokoud, en dat wilde ik ook zijn. Dan had je tenminste privileges; als jong meisje mocht je maar niks.
Toen ik er op tien-jarige leeftijd nog een schreeuwlelijk broertje bij kreeg, vond ik mezelf er al bij gaan horen.
Weer terug in Nederland na mijn heel bijzondere reis, went het normale leven al weer snel.
De hectiek op het werk, de gemiste ontwikkelingen van de laatste weken met betrekking tot de verkoop van het landgoed en de dagelijkse beslommeringen maken dat ik al snel weer met beide benen in onze Hollandse klei sta. Of beter, gezien mijn woonplaats, op ons Hollandse zand....
Toch een heel vreemd idee, ik hier en jij zo'n 12.000 kilometer verderop. Al is dat in deze tijd niet meer zo onbereikbaar, door alle mogelijkheden om met elkaar te communiceren.
Via whatsapp, sms, facebook, noem maar op.
Inmiddels ben je aangekomen op de plaats waar jullie je paps zijn laatste rustplaats hebben gegeven.
Prachtig dat jij en je broeders dit voor hem hebben gedaan, respect!
Dank voor je wensen en je overheerlijke presentje. Dat wordt weer smullen!
Enne...wat vond je van mijn overheerlijke taartje? Ik kon het natuurlijk niet maken om jou een supermarkt exemplaar voor te schotelen. Hij is opgegaan tot op de laatste kruimel.
Nu het weer ietsje beter gaat worden, is het weer tijd voor buiten-activiteiten. En daar maakt manlief graag gebruik van. Spitten op de moestuin, bomen die gesnoeid moeten worden, een likje verf hier en daar, noem maar op.
Natuurlijk heb ik Lief gevraagd om wat lekker weer mee te nemen. Inmiddels is een gezellig zonnetje wel uit de koffer tevoorschijn gekomen, maar ik geloof dat hij een lekker bijpassend temperatuurtje vergeten is in te pakken. Dat is een beetje jammer. Ik heb er nog even aan gedacht hem terug te sturen, maar toch besloten dat dat te ongezellig is. En ondankbaar ook.
Gelukkig, onze humeurtjes zijn weer verdwenen als sneeuw voor de zon!
Want lastig is het, dat wel. Vooral voor degene die zich binnen een straal van tien meter durft te begeven. Niet doen!
Ik werd ook heel blij van het zonnetje en zachte weer van afgelopen week.Woensdag zat ik nog zalig buiten te genieten van de bloeiende krokussen, die er nu maar mistroostig uit zien.
Humeurtjes... Ik heb er ook wel eens last van. Meestal ben ik door een leuk gesprekje of een lief gebaar zo weer opgevrolijkt, maar soms lijkt het toe te slaan als een vervelend virus. Soms voel je het al als je opstaat. Dan weet je dat er iets speciaals nodig is om de dag nog te laten slagen.
Gisteren was ze op bezoek. En niet voor even, nee, bijna de ganse dag.
In het dagelijks leven kan ik goed met haar overweg, ik ken haar al zo lang als ik mij kan herinneren.
Ze is doorgaans een behulpzaam, opgewekt en empatisch persoon. Maar toen ik haar in die donkere, bruine ogen keek, zag ik het al. Dat belooft niet veel goeds.
Gelukkig beginnen de morfine-nevelen wat op te trekken. De halve meter medicijnen is nu gereduceerd tot wat pijnstillers en stimulatie middeltjes voor de longen.
Dit waren toch wel zo ongeveer de meest bizarre feestdagen die ik ooit heb meegemaakt.
Bijzonder ook.
Tweede kerstdag met mijn lief en kinderen rondom mijn ziekenhuis bed; niet echt het meest ideale plaatje, maar daarom niet minder waardevol.